รถไฟนะรถไฟ...

วันนี้ก็ไปทำแลบปกติอะ แต่ขากลับแวะไชน่าทาวน์ เพื่อทำอะไรที่มันเดิมๆคือไปกินอาหารเย็นกะชานมไข่มุกที่ร้านเดิม (เหมือนocdงัยไม่รู้กินมันได้ทุกเสาร์) แล้วก็เดินดูของ เพราะที่นี่มีตลาดทุกเสาร์อาทิตย์นะ แล้วก็อยากนั่งรถไฟกลับ พอไปถึงที่ชานชลาเดิมที่มาประจำเวลานั่งรถไฟ ก็อีกสิบนาทีรถมา ก็โอเค นั่งรอละกัน แล้วเราก็เผอิญเหลือบไปเห็นผู้ชายที่นั่งใกล้ๆเราร้องให้อะ ก็เราไม่ค่อยได้เห็นผู้ชายร้องให้เท่าไหร่ก็พยายามนิ่งๆไว้เดี๋ยวเขารู้ว่าเราเห็น แต่มันนั่งใกล้กันอะ ก็ได้ยินเสียงเหมือนสะอื้นแบบนิดๆ เราว่าเขาก็พยายามกลั้นแล้วนะ แต่เขาคงไม่สบายใจมากๆอะ เราเลยรู้สึกแย่ไปด้วยเล่นเอาเราก็ตาแดงๆไปเหมือนกัน (นี่มันเกี่ยอะไรกะชั้นเนี่ย) ก็ไม่รู้แต่มันเศร้าอะ พอรถมาเราก็รีบขึ้นเลย นั่งมาก็ต้องผ่านตัวเมืองสองสถานีผ่านไปก็ปกติดี พอเลยมาก็เอ๊ะ ทำไมเราไม่เคยมาทางนี้นะ อ๋อ!!! สงสัยรถไฟเปลี่ยนเส้นทาง (ไม่เป็นไรนั่งต่อไปเพราะทางที่ผ่านสวยดีนะ ก็นั่งมองไปเรื่อยแต่เอ๊ะอีกแล้ว ดูท่ามันไม่ใช่ทางไปบ้านเราแน่แล้ว แล้วรถก็หยุด... สรุปว่าเรานั่งรถผิดคันนะสิ.... ตอนแรกก็เอาวะนั่งกลับมันทางเดิม มันมาได้มันก็ต้องกลับได้คิดง่ายๆ แต่ต้องรอนาน แล้วอย่างเราพวกขี้เบื่อขี้เกียจรอ หาทางอื่นไปดีกว่าก็ลองเดินมันทางที่คนไปเยอะๆเดี๋ยวก็มีทางเองแหละ แล้วก็หาทางเข้าเมืองโดยรถบัสจนได้.... แต่มันแปลกมากมันเป็นการหลงที่เราชอบอะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อาจเป็นเพราะวันนี้เจออะไรแปลกๆเยอะมั้งแม้แต่ผลแลบยังแปลกเลยอะ.....เมื่อหลงแล้วก็เลยเดินเล่นในเมืองเสียจนมือค่ำแล้วก็กลับ กลับมืดๆก็ได้เดินเล่นดูดาวอีก ได้เห็น southern cross ด้วย(เพราะมันชัดมากอะ) ทั้งหมดนี้ก็เพราะอยากนั่งรถไฟแท้ๆเลย..