อารมณ์...ไหนไม่รู้

ช่วงนี้ได้ฟังเพลงไทยบ่อยๆ กำลังหลงรักเพลงไทยอยู่ไม่รู้เป็นไร อารมณ์ไม่อยากฟังเพลงฝรั่ง ถ้าไม่เป็นเพลงไทยก็ไปเพลงคลาสิกเลย คงไม่ใช้เพราะอะไรหรอกอารมณ์อย่างเดียวละ วันนี้ได้ฟังเพลงนี้ตั้งกะหลายรอบ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ก็เลยได้มานั่งตั้งใจฟังเนื้อเพลงดู(โดยทั่วไปไม่ค่อยจะรู้เนื้อเพลงเท่าไหร่ บางครั้งก็ร้องตามได้แต่ไม่รู้ว่าเพลงเขาพูดถึงอะไร.. คนอื่นเป็นกันบ้างไหมเนี่ยหรือเราเป็นอยู่คนเดียว) ……เพลงเขาว่าอย่างนี้ (คนอื่นคงเบื่อไปแล้วเพราะเพลงออกมานานพอควรแต่เราเพิ่งจะมาชอบ)

แน่นอน เมื่อเรารักเขาเข้าแล้ว
เขาไม่ยอมรักตอบ
ก็ต้องเจ็บต้องช้ำไป

แน่นอน ถ้ามันเป็นเกมอะไรสักเกม
ก็ต้องมีคนเสียใจ

แต่การแพ้ เพราะไม่เคยได้ลงแข่ง

น่าเสียดาย น่าเสียดาย..
อย่าเก็บมันไว้
อย่าปิดมันไว้
เมื่อไปเจอใครที่แคร์

ไม่อยากเอ่ยยิ่งช้ำ
ไม่อยากแข่งยิ่งแพ้
และคนที่เราแคร์ไม่มีวันรู้เลย..

ฉันเอง ได้แต่ฝันได้แค่นี้เพราะว่าใจขี้ขลาด
พลาดสิ่งที่แสนดีเสียดาย
ที่มัวไปกลัวตัวเองช้ำใจ
เมื่อรู้ก็สายทุกที

ก็การแพ้ เพราะไม่เคยได้ลงแข่งน่าเสียดาย น่าเสียดาย
อย่าเก็บมันไว้
อย่าปิดมันไว้เมื่อไปเจอใครที่แคร์
ไม่อยากเอ่ยยิ่งช้ำ
ไม่อยากแข่งยิ่งแพ้และคนที่เราแคร์ไม่รู้เลย..

จริงหรือเปล่าเนี่ย เออนะ ถ้าการแพ้ เพราะไม่เคยได้ลงแข่ง มันอาจจะน่าเสียดายสำหรับบางเรื่องราว แต่มันก็อาจจะไม่จริงเสอมไปหรอก เพราะบางเรื่องราว ก็ไม่จำเป็นต้องมีการแข่งขันหรอกนะ และถ้ามันเป็นเรื่องของใจ มันก็จะสื่อกันได้ด้วยใจ เพราะงั้นก็รู้ได้โดยไม่ต้องสมัครแข่งกะใครเขาหรอก เราก็รู้ได้เองละว่าใจเราสื่อถึงกันหรือเปล่า ถ้าไม่ก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามกาลเวลาละกัน เราอาจจะไม่เจ็บปวด เท่ากับการพูดหรือแสดงมันออกมันออกไปหรอกนะ แค่เก็บมันไว้กับตัวเอง เพราะบางเรื่องราวเราก็อยากให้มันเป็นไปอย่างนั้น อยู่อย่างนั้นกับเราตลอดไป เพราะว่าความรุสึกดีดีไม่ได้เกิดขึ้นง่ายนักกับใจคน..