ก้าวต่อไป

ใครจะรู้บ้างว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับว่าเรามีความหวัง ความฝันและความตั้งใจอย่างไรกับอนาคตของเราต่างหาก เราอาจเคยคิดฝันและหวังไว้ต่างๆนานา บางอย่างก็เป็นได้อย่างที่คิด แต่บางอย่างกลับไม่ แต่สำหรับเราเราเชื่ออย่างหนึ่งว่าความหวังหรือฝันที่มีความตั้งใจอยู่ด้วยนั้น จะทำให้เราไปถึงฝันนั้นได้เสมอ

ก้าวเดินไปนะ
เดินบ้าง…. วิ่งบ้าง…
เหนื่อยเหรอ…หยุดเสีย
หยุดได้แต่อย่าล้ม
คนข้างหลังจะเดินข้าม…จะเหยียบผ่าน
หยุดได้แต่อย่าล้ม

เราเคยชอบคำพวกนี้หนักหนา เพราะเพื่อนสมัยมัธยมคนหนึ่งเขียนให้เมื่อตอนที่เรารู้สึกแย่ๆ แล้วเราก็ซาบซึ้งกับมันมากๆ เก็บไว้อย่างดีแสนนาน แล้วก็จำมาได้จนปัจจุบัน แม้ว่าในตอนนั้นเราไม่ได้เห็นด้วยกับคำพูดอันนี้ทั้งหมด

แล้ววันนี้เราก็คิดถึงคำพวกนี้อีกครั้ง คงเพราะอีกสองวันเราก็ต้องเดินทางอีกรอบ ทั้งๆที่ไม่มั่นใจอะไรนัก แต่มันเป็นทางที่ต้องเดินไป ก็ต้องเดินต่อไปและเราก็เป็นคนเลือกที่จะเดินทางนี้เอง เพราะงั้นมันคงไม่เลวร้ายเกินไปหรอก
เมื่อเป็นเด็กเราคิดว่า พอโตขึ้นทุกอย่างมันคงเป็นอะไรที่เป็นการหยุดอยู่กับที่ ทำอะไรที่เรารู้แล้วทำมันเป็นประจำไป คงมีความสุข แต่มันไม่ใช่อย่างที่เคยคิด ยิ่งโตขึ้น การหยุดอยู่กับที่กลับไม่ใช่เรื่องที่เราพบเจอเลย เราเหมือนต้องเดินไปข้างหน้าตลอดเวลา แล้วแต่ละก้าวย่างยังต้องระมัดระวังมากกว่าตอนเป็นเด็กเสียอีก สิ่งที่เราเคยคิดว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้ในคำพูดนี้เมื่อตอนนั้น มันกลับใช่ในตอนนี้

เราว่าไม่ใช่เราคนเดียวหรอกที่รู้สึกอย่างนี้ เพราะเราทุกคนไม่อาจหยุดเดินไปข้างหน้าต่อไปได้ เพียงแต่การเดินทางของแต่ละคนอาจพบเจอสิ่งต่างๆที่เข้ามาทักทายระหว่างเส้นทางต่างกัน เพราะหนทางที่เดินไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างเดียวอาจมีหนามกุหลาบปะปนอยู่ได้ เราจึงต้องเดินไปอย่างระมัดระวัง แต่ตราบที่เรามีจุดหมายปลายทางและความตั้งใจ มันคงทำให้หนามกุหลาบไม่สามารถทำอะไรเราได้มากไปกว่าแค่รู้สึกเจ็บๆคันๆเนอะ

เอาเป็นว่าสู้ต่อไป เดินต่อไปละกัน ...