ทัวร์เล็กๆ: Lone pine

ตั้งแต่วันจันทร์ที่ผ่านมา ไม่ค่อยได้ทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวเท่าไร อาจเพราะอยู่ช่วงกำลังเริ่มใหม่อีกครั้งมั้ง เลยต้องรอสาร รออะไรหลายๆอย่าง แต่ก็เป็นโอกาสดีสำหรับเรา เพราะอยากเขียนเรื่องที่ทำเมืองไทยให้เรียบร้อย แต่ก็มีเวลามานั่งเขียนได้ไม่เท่าไหร่ ก็มีรุ่นน้องจากเมืองไทย มาอยู่ด้วยที่บ้าน เขาก็จะมาทำแลบที่นี่เหมือนกัน ช่วงนี้เลยพาน้องเขากับญาติที่มาด้วยไปรู้จักที่ต่างๆ เริ่มตั้งกะวันแรกที่มาถึงก็ไป ในตัวเมือง ไชน่าทาวน์ และก็เซ้าแบงก์ตอนกลางคืนก็ได้ถ่ายรูปบรรยาศกลางคืนของที่นี่กลับไปกัน ก็คิดว่าสวยสุดแล้วละสำหรับที่นี่ กว่าจะกลับกันมาก็ปาไปสองทุ่มกว่า จนคนที่มาอ่วมไปตามๆกัน ก็แบบว่าพาเดินเยอะนะ

วันที่สองเราก็เข้าแลบช่วงเช้าแต่บ่ายสองก็กลับมาทั้งหมดก็ยังอยู่ที่บ้านกำลังทำอาหารกินกัน เราเลยได้กินด้วย แล้วก็ไม่ไปไหนกันรอจนบ่ายแก่ก็ออกไปซื้อของมาทำอาหารไทยเลี้ยงที่บ้าน ก็สนุกสนานกันไปตามระเบียบ อาหารก็มีตั้งแต่ แกงเขียวหวานไก่ผัดกระเพราชนิดเนื้อ และผัก แล้วก็มีทอดมัน ก็กินกันอร่อยอีกตามเคย แล้วต่อด้วยคุยกันอีกพักใหญ่ แล้วก็มาแพลนการเดินทางวันรุ่งขึ้น เพราะเอื้องอยากพาแม่ไปดูจิงโจ้ โคอาล่า เราเองก็ไม่เคยไปเองมีแต่มีคนขับรถไปให้ คราวนี้ต้องพาพวกเขาไป ก็ต้องต้องศึกษาเส้นทางรถเมล์กันหน่อย

แล้วก็ไม่ยากอย่างที่คิดละ แต่กว่าจะได้ออกไปกันเกือบเที่ยงด้วยพลาดรถไปหนึ่งขบวน วันนี้โชคดีมากเพราะอากาศกำลังสบายไม่ร้อน ขนาดเราไปถึงก็เที่ยงกว่า เพราะที่เราพักไปไม่ไกลมาก ไปถึงทุกคนหิวมากกินข้าวกันก่อนเลย แม่เอื้องทำข้าวผัดไปกิน ก็หมดตามระเบียบ จากนั้นก็ไปนั่งดู โคอาล่าทอกค์ ก็เขาจะเล่าเรื่องราวความเป็นมา ของสัตว์ชนิดนี้ ที่แต่เดิมมีมากมาย เป็นหลายล้านตัว ปัจจุบันเหลือไม่กี่แสนตัว เพราะสัตว์พวกนี้ช่วยตัวเองไม่ค่อยได้ ศัตรูสำคัญของพวกมันก็คือ งู และก็มีอีกสองสามอย่างจำไม่ได้ ต่อมาก็เป็นอุบัติเหตุจากการข้ามถนน เลยถูกรถชนตายไปเยอะ และอีกอย่างหนึ่งอาหารที่มันกินคือใบยูคาลิปตัส ซึ่งให้พลังงานน้อยมากๆ ดังนั้นมันเลยนอนเสีย 18 ชั่วโมงต่อวัน ที่เหลือก็ตื่นมากินงัย (สงสัยเงียบเป็นหลับขยับเป็นกินเนี่ยมาจากเจ้าตัวเนี่ยเปล่า) แล้วพวกนี้เขาก็จะให้อยู่แยกกันนะ ถ้าอายุน้อยกว่าขวบหนึ่งก็อยู่กะแม่ หนึ่งถึงสองก็เรียกว่าอนุบาล โตมาหน่อยเรียกเป็นบอยหรือเกิร์ลไป คราวนี้ได้รูปของโคอาล่ามาแบบว่าน่ารักๆเยอะเชียวละ ก็เราชอบนะเลยมีเต็มไปหมด

จากนั้นก็ไปดูจิงโจ้ คราวนี้รู้สึกมีน้อยกว่าที่เรามาครั้งก่อน แต่ทุกคนดูสนุกกับการถ่ายรูปกะมันมากๆ เราไม่ได้ซื้ออาหารเข้าไปทำให้เวลาถ่ายรูปกะพวกเขาต้องทำมือหลอกๆเอา แต่ก็ได้แป็บเดียวละ เขาก็จะเดินจากไป แต่พวกเขาจะเชื่องกันมากๆอยากจับเขาก็ให้จับ หรือบางตัวก็นอนเป็นนางแบบนายแบบให้ถ่ายรูปโดยไม่ขยับไปไหนเลย ขี้เกียจจริงพวกนี้นี่…
วันนี้ไม่มีการแสดงสุนัขต้อนแกะ แต่เราได้ดูโชว์นกแก้วซึ่งครั้งที่แล้วพลาด เพราะจะเร็วมากๆคือไม่เกินสิบนาทีนะ ก็จะเป็นการให้อาหารละ แล้วคราวนี้ใครจะไปจับไปเล่นกับพวกเธองัยก็ได้ ไม่ก็บินจิกหัวคนดูไปเรื่อย พวกเราหลายคนก็โดนจิกกันไปตามระเบียบ แต่มันสวยมากๆเลยนะ เวลาที่เขาอยู่รวมกันมากๆนะ ก็เลยเอารูปมาให้ดูกันเล่นๆ สามอย่างนี้ก็เป็นหลัก ของที่เราชอบนอกนั้นก็ยังมีสัตว์แปลกๆที่พบได้แต่ที่นี่ที่เดียวกับสัตว์ที่เราเองก็คุ้นเคยอยู่เป็นประจำบ้าง กว่าจะกลับกันก็เกือบสี่โมงเย็น แถมมีนัดต้องพาแม่เอื้องไปเจอญาติซึ่งทำร้านอาหารไทยอีกที่หนึ่งซึ่งอยู่คนละฟากกันเลย เราก็ไม่เคยไปก็อาศัยดูเส้นทางจากเนตอีกตามเคย ได้สายรถและสถานที่ขึ้นรถ จากนั้นพอขึ้นรถก็ต้องไปบอกคนขับว่าพอถึงที่นี่ให้บอกด้วย ซึ่งบอกได้คำเดียวว่าเท่าที่เราเจอทุกคนใจดีมากๆ มีบอกด้วยว่าผ่านข้างๆนะ แล้วก็บอกอีกว่าเราต้องเดินไปทางไหน น่ารักจริงๆ

กว่าจะถึงร้านอาหารไทยก็ต้องเดินอีกนิดหน่อย แต่พอไปถึงเขาก็น่ารักมากบริการอย่างดี อันนี้ด้วยบารมีของแม่เอื้อง เราเลยได้กินอาหารไทยอร่อยๆ เป็นอาหารเย็นกันไป แต่เจ้าของร้านเขายุ่งมากๆ เพราะแขกเต็มร้านเลย เลยไม่ได้คุยมาก เพราะเขาต้องเป็นกุ๊กเองด้วย เด็กเสิร์ฟก็เป็นนักเรียนไทยที่มาเรียนที่นี่หมดเลย ทานเสร็จภรรยาเจ้าของร้านก็ขับรถมาส่งที่บ้าน กลับมาบ้านก็เจอโน้ตที่ทุกคนชอบมาก ก็เจ้าของร้านโทรมาที่บ้านตอนเราไม่อยู่กัน เพื่อนที่บ้านเลยเขียนโน้ตติดตู้เย็นว่ามีคนโทรหากิจแอนด์เดอะแก็ง อ้าวกลายเป็นแก็งไปแล้วหรือนี่ ก็จบไปอีกสำหรับการทัวร์เล็กๆ