อย่าลืมหันมาดูแลคนที่คุณรู้อยู่เสมอว่าเค้ารักคุณ..
อย่ามัวแต่เฝ้าดูแต่คนที่คุณรัก
เพราะคนที่รักคุณ...ไม่ว่ายังไงก็รักคุณ
...แม้ว่าคุณจะหลงลืมเค้าเสมอ
แต่ใครล่ะที่อยู่กับคุณเวลาที่คุณไม่มีใคร
แล้วคุณเคยคิดไหมเวลาไม่มีคุณ...
เค้าก็ไม่มีใครและเค้าก็เหงา
..เพราะชีวิตเค้าอาจมีแค่คุณคนเดียว
ที่เค้ารอที่จะรัก และรอให้คุณรักเค้า
เคยคิดไหมว่า….ใครคนหนึ่งที่คุณไม่ได้คาดฝันเค้าจะมารักคุณ
อย่ามองข้ามเขาไป เพราะบางทีสิ่งที่คุณค้นหาอาจจะอยู่ในตัวของคนๆ นั้นก็ได้ ถ้าคิดว่า “รู้สึกดีๆ” กับใครคนนั้นอย่าลืมบอกเค้า ก่อนที่มันจะสายไป …
วันเวลาอาจจะจำเป็นในการศึกษาใครซักคนหนึ่ง แต่สิ่งทีสำคัญมากกว่านั้นคือ
“เราเข้ากันได้หรือเปล่า เวลาเราอยู่ด้วยกัน เวลาเราได้คุยกัน เค้าทำให้เราสบายใจได้หรือเปล่าเวลาเราไม่สบายใจ และสุดท้าย เค้ารับเราได้หรือเปล่าที่เราเป็นเรา”
มันไม่ง่ายเลยที่คุณจะเจอกับใครซักคน ที่คุยกับคุณแล้วสร้างความรู้สึกสบายใจให้กับคุณ เพราะว่าคนทุกคนไม่เหมือนกัน
ถ้าวันนี้คุณเจอคน ๆ นั้น คนที่คุณรู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ ๆ กับเค้า อย่าลืมบอกเค้า อย่าคิดแค่ “รอ” ต้องรอจนแน่ใจ เพราะวันเวลาไม่ได้ช่วยให้ความรักสมหวังซะทีเดียว
บางทีเวลาอาจจะเป็นตัวทำลายสิ่งดีๆนี้ด้วยซ้ำ ที่แน่ที่สุดคือ “ตัวคุณ”อาจจะเป็นคนผลักสิ่งที่ดีที่สุดไปจากชีวิตของคุณเอง!
อย่าอยู่กับอดีต เพราะอดีตคือวันเวลาที่ผ่านไป อย่าฝันกับอนาคต เพราะไม่มีอะไรที่แน่นอน จงอยู่กับปัจจุบัน เพราะปัจจุบันยังอยู่กับคุณ
เพราะฉะนั้น…หากวันนี้คุณเจอใครคนหนึ่งที่คุณรู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้เค้า อย่าแคร์ใคร เพราะบางทีคุณอาจจะรักเค้าเข้าแล้วด้วยซ้ำ อย่าลืมบอกเค้านะ ก่อนที่มันจะสายไปแต่หากว่าคุณยังไม่เจอ อย่าลืม...จำไว้
“การลดทิฐิมานะ ลดความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเองลง เพราะความรักไม่ได้ต้องการให้มีใครแพ้ใครชนะ ไม่มีใครผิดและไม่มีใครถูก แต่ถ้าคุณคิดว่าชัยชนะเป็นสิ่งสำคัญ คุณคือนักพนัน ไม่ใช่นักกีฬา อย่าเห็นความรักเป็นเกมกีฬา”
บางทีคนที่ “เค้ารักคุณ”อาจจะรอฟังคำ ๆ หนึ่งจากคุณอยู่ก็ได้ สำรวจดูว่าใครคนนั้นอยู่ไกลหรือใกล้คุณหรือเปล่าในเวลานี้ อย่าทำทุกอย่างให้สายไป...โดยที่คุณไม่ได้สร้างสรรค์อะไรขึ้นมาเลย...
นานมากแล้วที่เราไม่ค่อยมานั่งอ่านอะไรแบบนี้ สุนทรียภาพบางส่วนมันหายไปจากชีวิต คงเพราะเราก็เป็นคนหนึ่งที่ปล่อยชีวิตไปตามกระแสต่างๆที่เข้ามากระทบกับตัวเรา จริงๆแล้วเราชอบอ่านและเขียนอะไรแบบนี้เหมือนกัน เคยเขียนเป็นเล่มๆเลย จนมีเพื่อนบอกให้เอามารวมเล่มด้วยละ แต่มันนานมากจนลืมไปแล้วละ.. วันนี้ได้อ่านกับได้ความรู้สึกดีดีจากเพื่อนๆหลายๆคนก็มีความสุขแล้ว...
No comments:
Post a Comment