แด่น้องปั๊ปที่รัก

หายไปนานเลยรอบนี้ คงเพราะหลายๆเหตุผล แต่หลักๆก็คงเป็นเพราะไม่มีคอมใช้นั่นแหละ ไม่ได้ยุ่งจนไม่มีเวลาใช้ คอมก็ไม่ได้เจ๊งหรอกนะ แต่เธอไปเลยแบบไม่มีร่องรอย ไม่บอกลาสักนิด วันหนึ่งเรากลับมาจากคณะวิทย์ฯเธอก็ไปแล้ว คงไม่อยากอยู่กะเราหรือถูกบังคับไปก็ไม่รู้ได้.....แต่น้องปั๊ปเราไปแล้ว ไปอยู่กะใครก็ไม่รู้

แต่เรารู้แล้วว่าความรู้สึกของการสูญเสียของรักมันเป็นอย่างไร..... เรารู้สึกเหมือนขาดเพื่อนรู้ใจไปเลยละ (ไม่ได้เวอร์นะ) มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เป็นมากจนไม่อยากทำอะไรเลย ถามว่าเสียดายคอมเปล่าก็เสียดายสิ เพราะเขาไม่ได้เป็นแค่อุปกรณ์ที่ใช้ทำงานไปวันๆ แต่เขาเป็นอย่างอื่นอีกมากมายสำหรับเรา เมื่อเขาจากไป เขาได้นำเรื่องราวต่างที่เราเขียนไว้มาเป็นปีๆไปด้วย อย่างไม่มีทางกลับมา และเราก็ไม่สามารถเขียนมันขึ้นมาใหม่ได้อีก นั่นคือสิ่งที่เราเสียดายมากที่สุด แล้วสิ่งเล็กๆน้อยเรื่ิองราวที่เราพบเจอมันก็หายไปด้วย แล้วจะไม่ให้เราเศร้าได้งัยละ.... แล้วเราก็พิ่งรู้ว่าเราติดคอมเอามากๆ พอไม่มีใช้ ชีวิตวันๆเลยเหมือนไม่รู้จะทำอะไรดี เพราะจะทำอะไรมันก็ต้องใช้คอมไปหมด เลยต้องรีบไปหาของใหม่....

แต่ก็ยังดีที่ก่อนหน้านี้หลายๆคนมีปัญหาคอมหายบ้าง เสียบ้าง ทำให้เราพอมีสติเก็บข้อมูลไว้เป็นระยะ โดยเฉพาะงานวิจัย ก็เลยรอดมาได้ อย่างตอนคอมทิพย์หายที่แคนาดา ก็โทรมาเตือนเราหนักหนาให้เก็บข้อมูลไว้หลายๆที่ เราก็เลยได้เริ่มทำมาเป็นระยะ ไม่งั้นคงต้องลาออกอย่างเดียว ตรงนี้คงต้องขอบคุณทิพย์มากเลยละ ที่ทำให้เราเก็บข้อมูลเอาไว้

แต่ก็แปลกมากอยู่อย่าง เพราะงานวิจัยช่วงที่กลับมาเขียนที่ศาลายา เราไม่ได้ตั้งใจแบคอั้พไว้เลย แต่เราต้องเอาไปให้น้องที่สถาบันฯช่วยเรื่องstat หรือส่งเมลล์ไปให้เพื่อนช่วยพริ้น มันเลยทำให้เรายังมีงานล่าสุดหลงเหลืออยู่เกือบทั้งหมด หายไปแค่นิดหน่อย

ตอนนี้เราได้น้องคอมใหม่แล้ว ถึงแม้จะไม่สามารถบอกเล่าเรื่องราวเก่าๆให้กะเราได้ เราก็พร้อมที่จะเขียนเรื่องราวใหม่ๆอีกครั้ง... แต่น้องคอมใหม่ของเรายังไม่มีชื่อเลย สงสัยต้องให้ก้อยตั้งชื่อให้อีกแล้ว เพราะก้อยมักเป็นคนตั้งชื่อให้กะของที่พวกเราได้มากันเสมอๆ

ถึงตอนนี้แค่อยากบอกว่า เก็บสิ่งที่คุณรักไว้บ้าง เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคุณก็จะได้ไม่สูญเสียมันไป เหมือนกะเราที่เก็บไว้เพียงงานวิจัย
แต่อย่างอื่นๆไปหมดเลยละ....