การเริ่มต้น…ทำไมยากจัง

สิ่งนี้เคยเกิดขึ้นกับใครมั้ย!! มันเกิดขึ้นกับเราบ่อยๆมากเลย เวลาจะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ มันยากเย็นแสนเข็นมากเลยสำหรับเรา เรากลับมาได้เดือนกว่าๆแล้วละ ช่วงแรกก็เป็นเวลาแห่งความสุข ได้เจอพ่อแม่พี่น้องและเพื่อนๆ ต่อมาก็เป็นเรื่องของตัวเอง กว่าจะจบเรื่องก็หนึ่งเดือน พอเตรียมจะเดินทางไปทำแลปที่ยังมองไม่ค่อยเห็นจุดหมาย ก็รู้สึกไม่มั่นคงเสียเลย แล้วเป็นเดือนที่ใครๆเขาคงหยุดพักกันนะ พอบ่นให้บอสที่นี่ฟังเท่านั้นแหละ ก็มีคำแนะนำทันที คือ ทำแลปที่นี่ก่อนมั้ยล่ะเดือนนี้ เราก็ต้องคิดสิ เพราะบอกเราว่าถ้าทำส่วนนี้ก็น่าจะตีพิมพ์ได้ ซึ่งส่วนนี้เราเป็นคนเสนอเองละว่าอยากทำ เพราะคงไม่ยากมาก เป็นเทคนิคเดิมๆที่เราทำมาหลายรอบแล้ว ก็RT-PCR อีกแล้ว แต่มันเป็นข้อเสนอที่ดี เราค่อนข้างเห็นด้วยละ ถึงแม้มันอาจจะได้หรือไม่ได้อะไรก็ตาม เลยมาคุยกะเพื่อนๆหลายคน ทุกคนเห็นด้วยหมด อยู่นี่ก่อนเถอะ ตามมาด้วยเหตุผลที่ว่า ไปก็อาจจะเหงา เพราะคนส่วนใหญ่หยุดกัน หรือไม่ก็จะเงียบมากเพราะทุกคนอาจอยู่กะครอบครัวในช่วงนั้น…

นั่นนะสิแล้วเราจะไปทำไมกันนะ ในเมื่ออยู่นี่น่าจะดีกว่า แต่นั่นแหละจนถึงวันนี้ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์ เราก็ยังไม่ได้ทำอะไรที่พอทำได้เลย แค่คิดว่าจะเริ่มเขียนก็ทำไม่ได้เลย ….. ทำงัยดีนี่ ทำไมนะการเริ่มต้นอะไรๆ นี่มันต้องการพลังงานมากมายจัง แต่ตอนนี้สงสัยเราจะขาดพลังงาน หรือว่าจริงๆแล้วเราต้องไปเพิ่มพลังดี.. มันก็เกือบได้ไปแล้วละช่วงวันหยุด สามสี่วันนี้เพราะเพื่อนที่เป็นครูสอนดำน้ำ โทรมาชวนเมื่อต้นอาทิตย์ ให้ไปดำน้ำที่เกาะเต่า แต่เรายังลังเล แต่พอเราตัดสินใจจะไปก็กลับกลายเป็นว่า ช่วงนี้ฝนตกหนัก อะไรกันนี่…ก็เลยว่าจะไปเปลี่ยนที่ทานข้าวแถวพัทยาดีกว่า ไม่รู้เป็นอะไรช่วงนี้อยากเห็นทะเลมากๆ อาจเพราะช่วงกลับไปบ้านที่ผ่านมาก็ไม่ได้ไปทะเลเพราะฝนตกตลอดเหมือนกัน

สำหรับเพื่อนเราบางคนที่บ่นๆว่าช่วงนี่ไม่ค่อยได้ทำอะไรเลยและรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย หาตัวกระตุ้นให้หน่อยสิ เราเองก็อยากได้เหมือนกัน แต่เรามีกลอนบทหนึ่งซึ่งเราชอบมาก เวลารู้สึกท้อๆก็เอามาอ่านก็มีกำลังใจขึ้นมาหน่อย ลองอ่านดูละกัน ….
ในการเดินทางของชีวิต…
คงจะไม่มีใครมองเห็นจุดหมายปลายทาง
ได้จากจุดเริ่มต้น
จงเดินต่อไปเรื่อยๆ แม้หนทางจะยาวไกล
กำลังใจที่เราจะได้จากการเดินทาง
คือการหันมามองจุดเริ่มต้น
ด้วยความรู้สึกตระหนักใน “ก้าวแรก”
ถ้าเรายิ่งอยู่ห่างจากจุดเริ่มต้นมากเท่าไหร่
ก็เท่ากับว่า…..
เราได้ลงมือกระทำแล้ว
โดยไม่ต้องคาดหวังกังวลว่า…..
จุดหมายปลายทางจะยังอยู่อีกยาวไกล… แค่ไหน

ถึงแม้ มันเหมือนจะบอกให้เราปลงๆยังงัยไม่รู้แต่เราก็ยังชอบอยู่ดี แต่จำที่มาไม่ได้แล้วละ เพราะมันนานมากแล้ว
รูปประกอบเป็นรูปตอนที่เราไปเรียนดำน้ำที่สิมิลันเมื่อต้นปี เราอยากเห็นเองนะ จะได้ทำให้เราต้องจัดเวลาให้ตัวเองไปเรียนเพิ่มอีกรอบให้ได้ภายในเดือนนี้(แน่วแน่มากจะบอกให้) เป็นรูปจากกล้องของโจ้เป็นส่วนใหญ่นะ